Donald Tusk: Musimy być bezwzględni wobec siebie, a nie wobec konkurentów; musimy być bezwzględni wobec zła, które zobaczymy w pobliżu siebie, w nas samych. (...) Jeśli ktoś uważa, że władza jest po to, aby jej używać, a nie po to, aby z wiarą zmieniać życie w kraju na lepsze, to lepiej, żeby (tu) nie przyjeżdżał. Jeśli ktoś przez sekundę pomyśli: jakoś sprawę się załatwi, mamy przecież dużo zadań, dużo interesów, jakoś odwiniemy się, to lepiej niech wstanie i wyjdzie (...) Gdyby miało się okazać, że są sposoby na rozmycie tej sprawy i dzięki temu wygralibyśmy wybory, wolałbym wyjaśnić te sprawę do końca, nawet gdybyśmy mieli przegrać.

Gdy wybuchła "afera hazardowa" Tusk zapowiedział "wojnę o prawdę" i wyjaśnienie wszystkiego do spodu, choćby bolało. A tak to zalecenie realizują jego żołnierze.

Bitwa pierwsza. Rozszerzenie zakresu prac komisji. "Afera hazardowa" miała miejsce w latach 2008-2009 i dotyczyła jednej ustawy, ryzyko, że komisji udałoby się wyjaśnić jej kulisy było więc zbyt duże. Aby je zminimalizować Platforma rozciągnęła zakres prac komisji w czasie, aż do 2001 roku (choć tamtą ustawę już badała i prokuratura, i NIK) i zamiast komisji śledczej ds. afery hazardowej za rządów Tuska mamy komisję śledczą do spraw całej legislacji hazardowej za rządów Millera, Belki, Marcinkiewicza, Kaczyńskiego. I Tuska (jak starczy czasu). Nawiasem mówiąc, Biuro Analiz Sejmowych, na które Platforma zwala wczorajsze usunięcie Kempy i Wassermana, zdaje się mieć wątpliwości co do zgodności z Konstytucją tak szerokiego zakresu, ale w tej sprawie, podobnie jak w sprawie jego miażdżących dla projektu nowej ustawy opinii, nikt się z nim nie liczy.

Bitwa druga. Wyłączenie z zainteresowania komisji "sprawy Sobiesiakówny". Choć jest nie tylko bezpośrednio związana z "aferą hazardową", ale też świetnie udokumentowana i do ustalenia raptem kilkoma przesłuchaniami i lekturą materiałów z Ministerstwa Skarbu Totalizatora (sama część już mam). "Sprawa Sobiesiakówny" ma kluczowe znaczenie, nie tylko dlatego, że dotyczy próby przejęcia kontroli nad państwowym monopolistą przez prywatną konkurencję, ale także dlatego, że - świadomie lub nie - wzięli w niej udział dwaj ministrowie rządu Tuska. Nawiasem mówiąc, na miejscu prokuratury zabepieczyłabym dokumenty i dyski w Ministerstwie Sportu, poprosiłam o kopię korespondencji mailowej Rosół-Leszkiewicz w sprawie Sobiesiakówny i Ministerstwo Sportu mi odpowiedziało, że nic takiego nie mają. Albo kłamią, albo zatarto ślady, bo Ministerstwo Skarbu Państwa swoje kopie ma.

Bitwa trzecia. Wyznaczenie nierealnego terminu zakończenia prac. Przy tak szerokim zakresie, termin 28 lutego byłby nierealny nawet gdyby wszystkim śledczym autentycznie zależało na prawdzie i nie stosowali żadnych zabiegów opóźniających, a co dopiero mówić o komisji w której zainteresowani niepowodzeniem komisji mają większość i mogą przegłosować wszystko? W takim terminie komisja miałaby małe szanse nawet gdyby składała się z tak sensownych śledczych jak Rokita i Nałęcz. A składa się przecież z Sekuły i  Neumanna.

Bitwa czwarta. Niewpuszczenie największej partii opozycyjnej do prezydium. Oznacza to pozbawienie jej wpływu na sposób procedowania, a w praktyce oddaje pełnię władzy w komisji w ręce Sekuły, bo przy dwuosobowym składzie przewodniczący z uprzywilejowanym głosem zawsze przegłosuje Arłukowicza.

Bitwa piąta. Zasypanie komisji tonami nieistotnych papierów. Sekuła poprosił o wszystko o co mógł poprosić, włącznie z informacjami na temat kosztów leczenia osób uzależnionych od hazardu.  Takie informacje mają przecież kluczowe znaczenie dla ustalenia po co na cmentarzu spotykali się Zbychu z Rychem. Utopienie komisji w papierach pozwoli skutecznie przeciągać jej prace, zawsze też jest szansa, że zawaleni makulaturą posłowie nie doczytają czegoś ważnego, albo wyłowią coś do czego się można przyczepić i odwrócić uwagę od meritum. A jak można odwracać uwagę od meritum mieliśmy okazję przekonać się obserwując medialne rozgrywanie "analizy CBA", a zwłaszcza porównując je z brakiem zainteresowania notatką CBA z 10 września. Podobny los spotka pewnie opublikowaną właśnie notatkę z 12 sierpnia.

Bitwa szósta. Powołanie nieskończonej liczby nieistotnych świadków. Na jednym z pierwszych posiedzeń "śledczy" Neumann zgłosił wniosek o przesłuchanie 18 świadków, którzy jego zdaniem są niezbędni w dojściu do prawdy. Z nazwisk, które znamy z platformianej "afery hazardowej" pojawiły się raptem dwa - Kapica i Chlebowski. Szejnfeld, Rosół, Drzewiecki, Tusk, Sobiesiak, Kosek i inni okazali się dla Neumanna mniej interesujący niż np. Piotr Gadzinowski (kiedyś był posłem sprawozdawcą z podkomisji, która zgłosiła poprawkę), czy Aleksandra Natalii-Świat (w poprzedniej kadencji była szefową Komisji Finansów Publicznych). Lista świadków szybko zbliża się do setki i właśnie powiększyła się o kolejne dwa kluczowe nazwiska - Kempę i Wassermana. Bo teraz nie będzie wypadało ich nie przesłuchać. I to zapewne w pierwszej kolejności, pod pretekstem woli szybkiego wyjaśnienia wątpliwości wokół nich.

Bitwa siódma. Wymyślanie procedur paraliżujących przesłuchania. Sekuła błysnął genialnym pomysłem aby każdy poseł zadawał w jednej rundzie jedno pytanie, co skutecznie uniemożliwiłoby prowadzenie sensownych dociekań. Przesłuchanie Kapicy mogłoby więc wyglądać tak:

Sekuła: Panie pośle, po jednym pytaniu, cierpliwości, jeszcze sześć pytań i znowu będzie pana kolej. A teraz poseł Neumann.

Neumann: Dostał pan ochronę BOR. Czy to znaczy, że czuje się pan zagrożony ze względu na swoją niezłomną postawę wobec lobbystów?

Bitwa ósma. Usunięcie opozycji z komisji. Cichcem, ze wstydem, za to skutecznie. Pod pretekstem tak żałosnym, że chyba nawet Tomasz Wołek nie będzie w stanie tego obronić (choć może nie doceniam mistrza). "Kwity" na Kempę i Wassermana każdy może przeczytać i wyrobić sobie zdanie. Wasserman jest na ten przykład umoczonym w aferę kluczowym świadkiem, bo zgłosił dwie uwagi. Pierwsza to postulat utrzymania zapisu o podwójnej kontroli nad Totalizatorem Sportowym (żeby Minister Skarbu Państwa nadal musiał mieć zgodę Ministra Finansów przy podejmowaniu najważniejszych decyzji ws. spółki), a druga to redakcyjna zmiana sformułowania "cechy dokumentu" na "cechy jednoznacznie identyfikujące dokument". Nie mogę się doczekać przesłuchania Wassermana (bo nie wyobrażam sobie, żeby po wczorajszej szopce miało się nie odbyć), jestem bardzo ciekawa co posłowie Platformy będą w stanie z tego wycisnąć, żeby dowieść jak bardzo to przesłuchanie, a tym samym usunięcie Wassermana, było niezbędne dla wyjaśnienia afery. A że w wyciskaniu są nieźli, przekonują mnie wypowiedzi takie jak ta Halickiego "Teraz zadajemy publicznie pytanie, czy w 150-osobowym klubie nie ma nikogo, kto nie miałby do czynienia z ustawą hazardową? Czy jest ktokolwiek, kto byłby neutralny w tej materii? Czy PiS ma wyłącznie krupierów, osoby, których asystenci stają się prezesami w firmach hazardowych?".

Bitwa dziewiąta. Odwlekanie przesłuchań do czasu uzupełnienia składu komisji. Bo przecież teraz PiS musi wyznaczyć nowych kandydatów, cały Sejm musi ich przegłosować, nowi śledczy muszą się zapoznać z materiałami. Lekko licząc, najważniejsze przesłuchania, które miały się zacząć w przyszłym tygodniu (Kapica!) powinno się udać odwlec do stycznia. A jak PiS pomoże, to może i dłużej. Bo Platforma na pewno liczy, że PiS będzie się teraz awanturował, zwlekał z wyznaczeniem nowych kandydatów, poprosi o jakieś ekspertyzy prawne. Słowem, nie tylko przyłoży rękę do odwlekania przesłuchań, ale też umożliwi zwalenie na niego winy za to, że komisja nie może pracować. Podobno Urbaniak już sugeruje, że jak PiS nie wróci do komisji to będzie oznaczało przyznanie się do winy. Wiemy więc już jaka narracja się szykuje.

Bitwa dziesiąta i ostatnia. Rozwalenie komisji. Platforma konsekwentnie dąży do całkowitego rozwalenia komisji, które może się odbyć na różne sposoby. Zanudzenie obserwatorów, rozmydlenie tematu, ale idealne byłoby rozwalenie faktyczne, czyli po prostu rozwiązanie komisji, najlepiej z powodów zależnych od PiSu, lub niezależnych od nikogo. Przypuszczam, że plan jest taki, żeby czekać na nowych członków komisji z PiSu, potem się o nich poawanturować (Halicki już mówi, że muszą to być osoby wobec których świadkowie będą czuć się komfortowo, a czy jest w ogóle w PiSie ktoś wobec kogo Tusk czy Chlebowski mogliby się czuć komfortowo?), a jak już trzeba będzie ich wpuścić, czasu zostanie tak mało, że uda się dojść co najwyżej do "afery Gosiewskiego", być może dla picu przesłuchując jeszcze Kapicę, Suchocką-Rohuską, Boniego i Cichockiego. Sobiesiak nie będzie zeznawał bo wezwanie zastanie go akurat za granicą i nie zdąży wrócić przed 28 lutego, Kosek dostarczy zwolnienie lekarskie, Sobiesiakówna zaś w ogóle nie zostanie wezwana bo nie miała związku z ustawą. Przesłuchanie Tuska i Schetyny okaże się zbędne, a na innych nie starczy czasu.

Byłam zwolenniczką bojkotu komisji w przypadku usunięcia Kempy i Wassermana, ale chyba zmieniam zdanie. Sposób w jaki to Platforma zrobiła świadczy o panice, dokument z 10 września wskazuje czego i jak bardzo może (i powinna!) się bać, a Gazeta właśnie opublikowała dokument z 12 sierpnia, po którym widać kto kłamał w sprawie rozmowy z 14 sierpnia. Oba dokumenty pogrążają Tuska, a to jeszcze nie wszystko.

Platforma wcale nie boi się Kempy i Wassermana, nie boi się nawet samego PiSu. Platforma boi się komisji w ogóle, bo nawet taka kadłubkowa jak jest teraz, złożona tylko z władzy i Arłukowicza, jest dla niej śmiertelnie groźna. Bez względu bowiem na to ilu nieważnych świadków uda się jeszcze wezwać, jak wiele niezwiązanych ze sprawą wątków wrzucić dziennikarzom, kiedyś w końcu trzeba będzie wezwać Kamińskiego a na to, jak mu odebrać prawo do otwierającej każde przesłuchanie swobodnej wypowiedzi świadka, nawet taki wojak jak Sekuła może nie znaleźć pomysłu. I Kamiński powie, to co ma do powiedzenia. A po tym co do tej pory zrobiła Platforma, jego słowa wybrzmią jeszcze mocniej, zwłaszcza, że do tego czasu wypłyną zapewne kolejne dokumenty równie porażające jak ten z 12 sierpnia i z 10 września. I choć Sekuła, Neumann i Urbaniak zignorują to co im się w wypowiedzi Kamińskiego nie spodoba, zostanie jeszcze Arłukowicz. No i dziennikarze, bo przecież nie każdy chce i potrafi nie zauważać tego co dla władzy niewygodne.

Podejmując decyzję w sprawie komisji PiS powinien wziąć pod uwagę to na czym zależy Platformie i zagrać przeciwko temu. Dzisiaj Platformie zależy, żeby komisję całkiem rozwalić, albo przynajmniej w nieskończoność odwlekać jej prace, i móc to wszystko zwalić na PiS. Bojkot może jej w tym tylko pomóc. Trzeba więc pomyśleć nad taktyką, która: a) uniemożliwi Platformie sparaliżowanie prac komisji, b) pomoże skutecznie wyjaśniać "aferę hazardową", oraz c)  zmusi Platformę do obnażenia prawdziwych intencji, czyli chęci sparaliżowania śledztwa w sprawie "afery hazardowej".

Biorąc pod uwagę powyższe, jedynym rozwiązaniem zapewniającym realizację celu a), b) i c) jest jak najszybsze oddelegowanie do komisji Macierewicza i Dorna. Szybka decyzja, szybkie wejście do komisji i rozpoczęcie prac "z marszu" uniemożliwi Platformie dalsze opóźnianie pracy, i zwalanie winy za to na PiS. Wystawienie Macierewicza i Dorna będzie też gwarancją wyciśnięcia z tego śledztwa wszystkiego co się da, bo obaj mają wybitne predyspozycje do takiej pracy, a Dorn już pokazał, że świetnie się orientuje w temacie i kojarzy fakty. Trudno o lepszych śledczych, we trójkę z Arłukowiczem powinni sobie poradzić bez względu na to co jeszcze wymyśli Sekuła, żeby torpedować prace. Dodatkowo, nazwisko Macierewicza, nieuchronnie doprowadzi do awantury przy powoływaniu nowego składu komisji, Platforma nie może się na Macierewicza zgodzić, a że na niego trudno będzie znaleźć jakiekolwiek hazardowe pseudokwity, będzie musiała odrzucić pozory i pokazać, że tak naprawdę nie chce w komisji dociekliwej opozycji, a kwity na Kempę i Wassermana były tylko pretekstem. Bo jakoś będzie musiała opór przeciwko Macierewiczowi uzasadnić. Chyba, że i na niego znajdzie się jakiś porażający kwit, może jakiś kuzyn szwagra był 12 lat temu szatniarzem w kasynie.

Oczywiście to nierealny pomysł, bo PiS będzie pewnie wolał pozwolić Platformie zamieść aferę pod dywan niż dopuścić do jej wyjaśniania Dorna. Trudno liczyć na to, że politycy wzniosą się ponad osobiste urazy i pomyślą o tym jak najskuteczniej wyjaśnić prawdę, na wypadek gdyby byli jeszcze jacyś obserwatorzy, których ona bardziej interesuje niż jałowe przepychanki. Ale pomarzyć można. Więc sobie marzę - zaszachować Platformę Macierewiczem i Dornem, a dopiero jak ich zablokuje, nie mając  nawet cienia merytorycznego pretekstu, z czystym sumieniem zbojkotować tę farsę. Nie zdziwiłabym się gdyby po propozycji zastąpienia Kempy i Wassermana Macierewiczem i Dornem, Platforma sama poprosiła o powtórzenie wczorajszego głosowania bo bez Stefaniuka jest nieważne :)