Igor Janke apeluje do Tuska o wycofanie się z pomysłów na "odzyskanie" mediów publicznych. A ja się pytam dlaczego Tusk miałby to zrobić? Ustawa medialna Platformy o porzucenie której apeluje Igor Janke nie jest przecież jakimś wypadkiem przy pracy tylko elementem długofalowej strategii partii, która zamierza rządzić dwie kadencje, po drodze wygrywając wybory prezydenckie. Przy tak ambitnych planach i co tu dużo mówić, nieudacznictwie, władza musi sobie wyczyścić przedpole i zawczasu zmarginalizować tych, którzy brak obiecanych cudów mogliby za głośno wytykać. Jeśli się pamięta niesławnej pamięci "raport medialny" Platformy to naprawdę trudno udawać zaskoczenie projektem ustawy medialnej bo jest ona logiczną kontynuacją zapoczątkowanej tamtym raportem walki o media. Walki, w której chodzi przede wszystkim o wyeliminowanie z medialnego mainstreamu niezbyt licznej ale bardzo irytującej grupy dziennikarzy skutecznie psujących przyjemność z rządzenia. Niepełna lista proskrypcyjna znajduje się we wspomnianym raporcie.

Trochę nie rozumiem dzisiejszego oburzenia proplatformianych dziennikarzy, jak Tomasz Lis, bo gdy Platforma pichciła swój "raport" będący przecież ewidentną przygrywką do rozprawy z częścią środowiska medialnego, oni jej dzielnie sekundowali w glanowaniu swoich kolegów mniej podatnych na obezwładniający urok Tuska. I sekundują nadal, najświeższym przykładem jest niedawny tekst Tomasza Wołka "Gdzie byliście, dziennikarze?", w którym ten nadworny platformiany propagandzista wprost nawołuje do rozliczenia nieprawomyślnych dziennikarzy, nawet z nazwiska ich wymienia. Przez dwa lata większość środowiska dziennikarskiego walczyła z PiSem i z dziennikarzami, którzy się do tej walki przyłączyć nie chcieli. Z dziennikarzami nawet z większą pasją. Niestety, mimo ogromnego wysiłku i posuwania się do najbardziej prymitywnych chwytów (słynne lisowe "rżenie" a la Lichocka) nie udało się wymusić antypisowskiej jedności środowiska dziennikarskiego i teraz walkę o tę jedność podejmie partia rządząca, zapewne skuteczniej bo ma większe możliwości. I zdaje się właśnie je wykorzystuje. To chyba dobrze, że Platforma wreszcie oczyści media publiczne z "PZPR", "dziennikarzy reżimowych", "dziennikarzy dworskich" i jak tam ich jeszcze nazywali proplatformiani pismacy? Jest wreszcie szansa na przywrócenie zachwianej jedności moralno-politycznej środowiska, którego największym - a kto wie czy nie jedynym - problemem jest obecność Lichockiej, Karnowskiego, Semki, Sakiewicza i paru innych.

Igor Janke apeluje o wycofanie się z pomysłów "odzyskania" mediów i o dyskusję ponad partyjnymi podziałami. Nie podzielam jego wiary w to, że z powodów wyłącznie ideologicznych Platforma zrezygnuje z "posprzątania" w mediach. Co jak co ale o swój interes Platforma zadbać umie a odpuszczenie sobie mediów jest wbrew jej krótkofalowym i długofalowym interesom. Dlaczego? Po pierwsze, przejęcie mediów to możliwość wyeliminowania z przestrzeni publicznej głosów krytycznych. Po drugie, będzie sporo posad do rozdania najbardziej zasłużonym na polu propagandy. Po trzecie, wzmocnienie mediów publicznych nie jest w interesie mediów prywatnych, których Platforma jest dłużnikiem. Po czwarte, likwidacja abonamentu to niezły pomysł na przypodobanie się elektoratowi a robota żadna. Po piąte, za kilka lat będzie można telewizję publiczną wreszcie sprzedać bo po odebraniu jej abonamentu zostanie skazana na walkę o reklamy a więc o masowego widza co nieuchronnie doprowadzi do programowej "polsatyzacji" i całkowitej rezygnacji z jakiejkolwiek misji, a zatem przestaną istnieć racjonalne przesłanki za dalszym utrzymywaniem telewizji publicznej i będzie ją można opchnąć, a ten kto tę transakcję przeprowadzi zyska dozgonną wdzięczność kupca, co zapewne przełoży się na rozmaite profity, niekoniecznie finansowe (wystarczy, że nowa telewizja będzie, jak mawiał klasyk, "przypier..lała z drugiego szeregu"). Po szóste, krytycy mogą Tuskowi, mówiąc brzydko, skoczyć bo nie ma dla niego alternatywy więc naprawdę nie musi się przejmować niczyimi narzekaniami, może robić co chce i robi. "Nie mamy pana płaszcza i co pan nam zrobi?". No właśnie, co mu kto zrobi? Tomasz Lis zrezygnuje w proteście z programu? A jak to jemu zaproponują prezesurę TVP to jej w proteście nie przyjmie? Wolne żarty. Powiedzmy sobie szczerze, Platforma może robić - i będzie robić - co jej się żywnie podoba bo dla jej hegemonii nie ma i długo nie będzie zagrożenia, czym więc miałaby się przejmować? Tymi, no, jak im tam, zasadami? To nie jest partia ideologiczna, przywiązana do jakiegoś programu, wizji państwa, to partia pragmatyków. A pragmatyk, jeśli uzna, że przejęcie mediów mu się opłaci to je przejmie bo dlaczego miałby nie przejąć? I tu dochodzimy do po siódme i najważniejsze. Nie ma żadnego powodu, żeby Platforma się wycofała ze swoich medialnych planów. Żadnego. Jeśli ktoś taki widzi to słucham uważnie.

Dzisiaj Zdrojewski w TOKu powiedział, że woli media rządowe niż partyjne. Jeśli Platforma już na starcie prac nad nową ustawą widzi tylko te dwa rozwiązania - media partyjne lub rządowe - to znaczy, że nie ma pomysłu na to, żeby nie były ani takie, ani takie i cała obecna walka o media faktycznie sprowadza się wyłącznie do przejęcia mediów od partii (PiSu) i przekazania ich rządowi (Platformie). Gdzie tu zmiana jakościowa i nowe standardy? Oczywiście można usprawiedliwiać Platformę mówiąc, że przecież PiS (a także wszyscy rządzący przed nim) robili to samo. To niestety prawda, ale nawet jeśli uznamy, że możliwość obsadzenia mediów publicznych jest częścią nagrody za zwycięstwo wyborcze to o ile efektem skoku na media w 2005 roku była bardzo korzystna z punktu widzenia odbiorcy pluralizacja mediów, o tyle dzisiaj grozi nam proces odwrotny (depluralizacja? nie wiem czy jest takie słowo), dla debaty publicznej i w ogóle dla demokracji bardzo niebezpieczny. Jak mawiał Ryszard Bugaj "Dramat dla wolności słowa zaczyna się nie wtedy, gdy jedne media jakąś sprawę nagłaśniają, inne zaś ją przemilczają, lecz wtedy, gdy zdecydowana większość mediów to samo nagłaśnia i to samo przemilcza". Po "uporządkowaniu" mediów publicznych to zagrożenie znowu stanie sie realne.

Jakiś czas temu wspomniana już Joanna Lichocka tak zdenerwowała jakimś swoim artykułem profesora Jana Winieckiego, że ten wyszedł był z nerw i popełnił list otwarty w której zwrócił się do niej tak: "Bowiem wspierające obecną koalicję niedokształciuchy nie mają nawyku czytania gazet, nawet zaprzyjaźnionych. Tak więc, nie wykluczałbym, że wcześniej jeszcze, nim PiS przegra wybory, po "Rzepie", a w każdym razie "Rzepie" w jej obecnym kształcie ideologicznym, nie zostanie nawet ślad i powróci Pani tam, gdzie jest Pani właściwe miejsce - to znaczy do jakiejś egzotycznej niszy (czy jaskini) jak "Gazeta Polska". Profesor-burak dobrze oddał to co przez dwa lata tak uwierało sporą chyba część elit, także dziennikarskich, a mianowicie pojawienie się w mainstreamie dziennikarzy i opinii do mainstreamu III RP trochę niepasujących, na dodatek zbyt licznych, żeby ich można było całkiem ignorować. Czyż nie o to w gruncie rzeczy teraz chodzi, żeby wszyscy wrócili na swoje miejsca do egzotycznych nisz? Platforma miała przywracać normalność i ją przywraca, także w mediach. Jak już uporządkuje rynek mediów elektronicznych i znajdzie sposób na rozprawienie się z Rzepą, wrócimy do starych dobrych czasów kiedy można było skutecznie chronić opinię publiczną przed informacjami, które mogły nią niepotrzebnie wstrząsnąć, takimi jak pijany Kwaśniewski czy afera Rywina. Że te czasy już nie wrócą? Nie byłabym taka pewna, przecież ci dziennikarze nadal pracują w mediach. Pluralizm, który zaczął się rodzić po wybuchu afery Rywina, a na dobre rozkwitł przez ostatnie dwa lata, nie jest dany na zawsze. I jeśli się go uważa za wartość nie do przecenienia to czas najwyższy się zacząć bać bo jest poważnie zagrożony.